Persbericht uit het Nieuwsblad van 17/10/2009
‘Verplegen is mijn roeping’
Luc Maes werkt al 25 jaar als zelfstandig verpleegkundige
 Luc Maes uit Puurs is al 25jaar zelfstandig thuisverpleger. Hij was de eerste die op dat idee kwam in de streek. 'Ik blijf het graag doen, het is mijn roeping', zegt hij.
In oktober 1984 maakte verpleger Luc Maes voor de allereerste keer met de fiets een rondje langs de huizen van zijn patiënten. Zelfstandige verpleegkundigen waren in die tijd alleen in de grote steden bekend. Daarbuiten was er amper sprake van deze stiel. Luc Maes bracht daar verandering in.
'Ik was al vier jaar aan het werk in een ziekenhuis, maar daar kreeg ik niet echt voldoening. Bovendien had ik mijn opleiding gekregen in een katholiek ziekenhuis en was het hospitaal waar ik daarna werkte van socialistische inslag. Dat werkte een beetje in op mijn geweten. Ik wilde vooral ook mijn eigen baas zijn in plaats van te moeten luisteren naar een baas', vertelt Luc.
Niet veel later besliste hij daarom om zelf een dienst op te starten en als zelfstandige thuisverpleger aan de slag te gaan in de streek. 'De voldoening die ik daarbij kreeg, was veel groter. De mensen die ik bezocht, waren echt tevreden dat ik hen kwam verzorgen. Ze waren blij dat ze me zagen en dat ze een klapke konden doen.'
Een jaar nadat Luc startte, kwam er in regio Klein-Brabant nog een zelfstandige bij. Daarna is het vrij snel gegaan. Na een paar jaar waren er heel wat thuisverplegers actief in de streek. 'En daarnaast was er ook nog concurrentie van andere organisaties, zoals bijvoorbeeld het Wit-Gele Kruis. De mensen begonnen daardoor ook veeleisender te worden en klaagden meer. Bovendien bracht het ook steeds meer papierwerk met zich mee, waardoor ik daar meer mee bezig was dan met de mensen zelf.'
Dertien jaar geleden kwam Luc daardoor op het idee om verschillende serviceflats te bouwen en zich dan te richten op de bewoners van die flats. 'In totaal wonen er nu 35 mensen in Seniorie De Brug, de naam van onze serviceflats. We hebben het bewust klein gehouden, zodat ik toch niet te veel met administratie moet bezig zijn en me wel nog elke dag kan inzetten als verzorger. Dat is ook nodig, we bieden hier een totaalpakket. Zo doen we boodschappen voor onze bewoners, zetten we koffie, maken we eten klaar met verse ingrediënten, organiseren we activiteiten... Het is vrij veel en vrij intensief werk. Ik woon hier ook zelf en ben dan ook constant bezig met verzorging, maar dit is wel wat ik graag doe. Ik word er gelukkig van. In de 25 jaar die ik al als zelfstandige verpleegkundige gewerkt heb, kende ik veel goede momenten, maar ook een aantal minder goede. Toch blijf ik het heel graag doen. Ik kan het verzorgen niet missen. Ik heb die voeling met de mensen nodig. Het lijkt wel of het mijn roeping is.'
|
